Dautt?
Já það er dautt, þetta blogg, en þó ekki dauðara en svo að hér er ég að skrifa handónýta færslu inn á það. Ég segi handónýt, en munið þó að þetta er engu að síður færsla, sem kemur okkur aftur á byrjunarreit. Ef ég sit hér í mínum frítíma og skrifa handónýta færslu inná ólesið blogg, er það þá ekki samt á lífi þrátt fyrir léleg gæði og fáa, ef einhverja, lesendur? Nú eru flestir samlandar mínir að horfa á landsleikinn í handbolta, en ég fórna þeim sjálfsagða rétti mínum til þess eins að skrifa inná þetta forláta blogg. Og til hvers spyr maður sig (nema þá að kona sé)??? Jú. mikið rétt, til þess eins að sanna fyrir ykkur (ef einhver eruð þ.e.a.s.) að þetta blogg er ekki alveg dautt. Nú er ég þess þó handviss að þessi ákveðna færsla á eftir að standa hér efst á síðunni gríðarlega lengi áður en ég finn það aftur í hjarta mínu að leifa ykkur að þreifa á henni púlsinn aftur, því eins og áður sagði þá efast ég stórlega um tilvist nokkurs lesanda.
Góðar stundir
Góðar stundir
